VIDEO

VIDEO
De video’s van Inge Reisberman gaan bijna altijd over perceptie van tijd en ruimte en is deels gebaseerd op Bijbelse thema’s. Vaak werkt ze vanuit één camerastandpunt in één longshot met organische stoffen (zoals zout, meel, water en schuim) in een omgeving die de realiteit van de alledaagse wereld lijkt buiten te sluiten. De stoffen vertegenwoordigen een verhaal, veelal op Bijbelse gronden, dat in abstracte vorm wordt omgezet. De perceptie van tijd wordt opgerekt.

Er bestaat geen universele tijd. Tijd is lokaal, hangt af van de beweging. Zelfs de richting staat niet vast. Er is een universele begintoestand. Zodra er ingegrepen wordt, gaat de orde verloren. In het diepst van zijn bestaan is het universum waarschijnlijk tijdloos. (bron: ‘Het mysterie van de tijd’, Carlo Rovelli)

Haar video-installaties karakteriseren zich door een uitgebalanceerde verhouding tussen poëzie en rauwheid, tussen vakmanschap en verbeelding, waarbij inhoud en omgeving op conceptuele en zintuiglijke wijze samenkomen. (tekst: Museum De Lakenhal)

De term ‘eyes oblique’, het iets uit je ooghoeken waarnemen, past bij haar werk. Door middel van vertraging, door uitvergroting van het beeld, soms door het geluid of dat alles tegelijk, wordt een andere wereld getoond, die tegelijk met de onze bestaat. De zorgvuldig opgebouwde begeleidende geluiden versterken de intense ervaring van het beeld op subtiele, maar aanwezige wijze. De films zijn kort, maar kosten inspanning om te bekijken en te beluisteren, want de concentratiegraad is hoog. Eenmaal bereid tot die inspanning is haar werk biologerend en betoverend in eenvoud.
[tekst: Allart Lakke]